Zrobienie kodu QR zajmuje dziesięć sekund. Zrobienie takiego, który nadal się skanuje po wydrukowaniu, schowaniu do kieszeni i sfotografowaniu w świetle kawiarni, wymaga kilku decyzji, o które większość generatorów nie pyta. Oto one, w kolejności, w jakiej się pojawiają, z ulotką jako przykładem.
Najpierw należy zdecydować, dokąd kod prowadzi
Standardowy kod QR nie zawiera linku do niczego przechowywanego gdzie indziej. Zawiera sam adres. Ma to jedną dużą konsekwencję: po wydrukowaniu miejsce docelowe nigdy się nie zmieni. Jeśli strona zostanie przeniesiona albo domena wygaśnie, każda wydrukowana kopia przestaje działać.
Zasada brzmi więc: drukować tylko adres, który się kontroluje i zachowa. Dla wszystkiego, co może się zmienić, jak menu na ten miesiąc czy sezonowa oferta, należy wydrukować stały adres na własnej stronie, na przykład example.com/menu, i zmieniać to, co ta strona pokazuje lub dokąd przekierowuje. Wydrukowany kod pozostaje ważny tak długo, jak ulotka jest w obiegu.
Narzędzie Generator kodów QR tworzy też kody, które w ogóle nie potrzebują strony internetowej: sieć Wi-Fi z hasłem, wizytówkę kontaktową, e-mail z wypełnionym tematem, numer telefonu lub SMS. Kod Wi-Fi na drzwiach pokoju gościnnego to dobry przykład kodu, który nigdy się nie dezaktualizuje, o ile hasło się nie zmieni.
Krótsza treść daje grubszy, łatwiejszy kod
Kod QR to siatka kwadratów zwanych modułami. Im więcej znaków zawiera, tym więcej modułów potrzebuje, a przy tym samym rozmiarze wydruku więcej modułów oznacza, że każdy jest mniejszy i trudniejszy do rozróżnienia dla aparatu. Tu zaczynają się kłopoty z linkami śledzącymi.
Załóżmy, że chce się wiedzieć, ilu odwiedzających przyszło z ulotki, więc link jest oznaczany parametrami kampanii w narzędziu Kreator linków UTM. Porównanie dwóch wersji przy średnim poziomie korekcji błędów:
- https://example.com/menu ma 24 znaki i daje siatkę 25 x 25 modułów.
- Ten sam adres z dodanym ?utm_source=flyer&utm_medium=print&utm_campaign=spring ma 78 znaków i wymaga 37 x 37 modułów.
Wydrukowana w szerokości 2,5 cm krótka wersja daje moduły o rozmiarze około 0,86 mm; ta ze znacznikami około 0,61 mm, czyli mniej więcej 30% mniejsze. Obie mogą działać, ale kod ze znacznikami trzeba wydrukować większy, by miał tę samą niezawodność. Gdy miejsca jest mało, na papierze należy zostawić krótki adres, a śledzenie dodać po swojej stronie, na przykład przez przekierowanie example.com/flyer na adres ze znacznikami.
Poziom korekcji błędów należy wybrać świadomie
Korekcja błędów pozwala skanerowi odczytać kod częściowo uszkodzony lub zasłonięty. Generator oferuje cztery poziomy, które mogą odzyskać mniej więcej 7%, 15%, 25% i 30% kodu. Wyższy nie znaczy automatycznie lepszy: każdy poziom w górę dodaje moduły. Adres menu ze znacznikami przechodzi z 37 x 37 modułów na poziomie średnim do 49 x 49 na wysokim.
- Niski: kody pokazywane na ekranie, gdzie nic się nie zadrapie.
- Średni: domyślny i właściwy wybór dla większości papieru, takiego jak ulotki, plakaty i wizytówki.
- Kwartylowy: rzeczy, które się dotyka lub zużywa, jak naklejki, opakowania, stojaki na stoły i wszystko na zewnątrz.
- Wysoki: tylko gdy coś zasłoni część kodu, na przykład logo umieszczone później pośrodku.
Rozmiar, ramka i kontrast
Częsta zasada praktyczna dla rozmiaru wydruku to jedna dziesiąta odległości skanowania. Osoba trzymająca ulotkę w odległości około 25 cm potrzebuje kodu o szerokości około 2,5 cm; plakat czytany z 2 metrów wymaga około 20 cm. Poniżej około 2 cm skanowanie na wielu telefonach staje się zawodne, więc to dolna granica dla wszystkiego, co ludzie trzymają w rękach.
Biała ramka wokół kodu jest częścią kodu. Skanery używają jej do znalezienia początku kodu. Pobrany z generatora plik zawiera wąską białą ramkę o szerokości dwóch modułów; norma QR wymaga czterech. W układzie należy zostawić co najmniej tyle dodatkowego pustego miejsca wokół kodu i nigdy nie dopuszczać, by tekst, ramka lub zdjęcie w tle sięgały jego krawędzi.
Kod powinien być ciemny na jasnym tle. Generator rysuje go czarnym na białym, co jest najbezpieczniejszym połączeniem. Niektóre aparaty telefonów nie czytają kodów odwróconych, jasnych na ciemnym, a niskokontrastowe kolory marki to częsty powód, dla którego wydrukowany kod się nie skanuje.
Eksport do druku
Do wszystkiego, co jest drukowane, należy pobrać SVG. To plik wektorowy, więc pozostaje ostry w każdym rozmiarze, do którego skaluje go projektant lub drukarnia. PNG ma do 1024 x 1024 pikseli, co wystarcza do dokumentu, slajdu lub strony internetowej, ale powiększony do rozmiaru plakatu rozmyje krawędzie każdego modułu.
Test wydrukowanej próbki, a nie ekranu
Kod, który skanuje się z monitora, mówi niewiele o ulotce. Należy wydrukować jedną kopię w prawdziwym rozmiarze na papierze, którego się użyje. Potem zrobić jej zdjęcie z odległości, z jakiej będzie trzymał ją czytelnik, w zwykłym świetle w pomieszczeniu, i otworzyć je w narzędziu Skaner kodów QR.
Skaner pokazuje pełny znaleziony adres, więc można sprawdzić, czy jest dokładnie tym, o który chodziło, bez ucięć. Ostrzega też przed rzeczami, które budzą wahanie czytelników: zwykły adres http zamiast https, skracacz linków ukrywający cel, goły adres IP. Wydrukowany kod, który wywołuje takie ostrzeżenie, sprawi, że ostrożni ludzie też się zawahają, więc należy to naprawić przed drukiem nakładu, a nie po nim.
Próbkę warto też zeskanować dwoma różnymi telefonami, najlepiej jednym starszym. Jeśli oba odczytują ją z odległości ramienia za pierwszym razem, można wysłać do druku.
Ulotka od początku do końca
- Utworzyć na własnej stronie stały adres example.com/flyer, który przekierowuje na link do menu ze znacznikami.
- Wygenerować kod URL dla example.com/flyer przy średnim poziomie korekcji błędów.
- Pobrać SVG i umieścić go w szerokości 3 cm z pustym miejscem wokół.
- Wydrukować jedną próbkę, sfotografować z odległości czytania i sprawdzić w skanerze.
- Wydrukować nakład.
Link na ulotce pozostaje taki sam tak długo, jak istnieją ulotki, kod pozostaje mały i o dużych modułach, a w analityce nadal widać, ile osób go zeskanowało.